DÍA DO LIBRO, 23 DE ABRIL

O día do libro programamos distintas actividades: primeiro, como todos os anos, baixamos a ler no patio co libro no proxecto lector; segundo, coloreamos un marcapáxinas coa mascota Celio, e escribimos unha cita célebre dun escritor animando a lectura; terceiro, demos a coñocer os “Haikus”, coa creación e a lectura, escribíndoos nun cubo poético.

 

 DÍA DO LIBRO 2021

Este curso as Xeografías Lectoras marcan o rumbo das nosas bibliotecas. As actividades e recursos que se promoven van trazando camiños que percorremos construíndo o noso espazo lector. Nesta viaxe que nos convida a ler o mundo, chegamos ao mes de abril, un mes cheo de vida na  biblioteca Moraima, onde este curso afondamos cun taller de creación de xeometría de Haikus. Neste mes, e todo o ano, non agardemos a que os libros peten na nosa porta, naveguemos por un mar de lecturas, compartindo  lecturas como este especial agasallo lector, do Día do libro, aportado polas Bibliotecas Escolares de Galicia.

“Ler é un agasallo sen cancelas. Ou unha alfaia para levar prendida ollos a dentro, buligando polas tripas; entre as dedas, un formigo. Unha corza a carreira aberta da área de Broca á área de Wernicke. Esa corza intrépida pola selva cerebral. Fulgurante. Intacta. Talvez é ler un diamante de mil caras, un mar sen varandas. Sen dúbida, vén sendo algo así coma unha hucha ou ichavo da fertuna. Ler. Unha transmutación. O don de quen abriu a hucha e segue un rastro de frangullas ou pedriñas. Pedriñas da ventura. O don e a dádi va. Do saber, as frangullas. Ler é de certo unha xiganta, o seu sorriso, a súa gargallada, o seu pranto e a súa fascinación arbórea. Unha area que non escorre entre os dedos, que fica aí, acesa. Aí, prendida na gorxa, na glote, glogloglo… mais non dá impo. Fica. No hemisferio esquerdo, nas esferas enteiras, nas fascias. Felicísima. Unha hucha de doas innumerábeis, aladas. Sen varandas nin cancelas. Porta sen cadeado, xanela sen caravilla, poxigo sen tarabela, eira sen zarrume. Dentro, nos ollos. A corza que volve, de a cabalo da xiganta, buligando, sen martabela que coute, a carreira aberta. Diamantes e frangullas. Todo lle colle no papo. Unha alfaia de agasallo. Glogloglo… Le.” Elvira Ribeiro